Megadeth "Megadeth" (BlkIIBlk Records)

““Megadeth” is typisch wat we van Megadeth de laatste 10 jaar konden verwachten. Snelle, beukende Heavy Metal met zeer sterk gitaargeweld van Dave en Teemu vormen het hoofdbestanddeel. Op zeer intensieve wijze mogen/kunnen beide heren zich uitleven met strakke ritmes en flitsende solowerk. Met ‘Tipping Point’ zit de vaart er meteen goed in en de gemene zanglijnen geven deze song iets meer power. ‘I Don’t Care’ zal de liefhebbers van Hardcore in combinatie met Metal en Punk dan weer plezieren. Kort maar krachtig geeft Dave zich over aan zijn voorliefde voor simpele, doch brutale songs. Bands als het Legendarische Fear of Cro-Mags waren een inspiratie tijdens het schrijven van dit nummer. Tijdens ‘Hey God’ neemt Megadeth al wat gas terug. In midtempo kabbelt deze compositie rustig verder. Klassieke Metal voert hier de boventoon. Voor zover we bij songs van Megadeth van een simpele structuur kunnen spreken : dat gegeven komt in deze song toch zeer sterk naar de voorgrond. En toch is deze song niet verstoken van intensiteit en inventiviteit. Megadeth laat horen dat ze van alle markten thuis zijn en dit op overtuigende manier. Het komt de afwisseling zeer ten goede, al kan ik me wel inbeelden dat die-hard fans zich even achter de oren krabben. Het intense word verder gezet tijdens het hakkende ‘Let There Be Shred’, waar Dave en Teemu zich weer van hun strakste kant laten horen. Headbangen is hierop gewoon verplichte kost en de break halverwege zet een goede solo in. Iets simpeler en radiovriendelijker is ‘Another Bad Day’, met het zeer meezingbaar refreintje, een volgend rustpuntje. ‘Puppet Parade’ laat ons een Megadeth horen dat teruggrijpt naar zijn beginperiode. Catchy riffs en strakke ritmes doen de tijden van weleer weer tot leven komen tijdens deze typische Metal song. Wat ook opvalt is het feit dat Dave niet altijd even zuiver staat te zingen. De tand des tijds heeft op ’s mans stem zeker vat gekregen, maar al is het dan iets minder van kwaliteit : zijn stem past nog steeds goed bij de muziek. Dit word vooral opgevangen door de structuur van de songs meer op Dave’s mogelijkheden af te stemmen. Met een strak en zeer ouderwetse opbouw zouden ‘Made To Kill ‘, dat al snel omslaat in een snelle hakker. Dat Dave de rest van de band vrijheid gaf om hun steentje bij te dragen word tijdens ‘Made To Kill’ bewezen. Het grootste deel van deze song is door Dirk Verbeuren geschreven, terwijl hij ook op 4 andere songs een seriuze inbreng had. Teemu schreef een zeer groot deel van de songs. ‘Obey The Call’, in al zijn gematigheid, zou op een plaat als “Rust In Peace” zeker niet misstaan hebben. Met andere woorden : Megadeth ten voeten uit en dit in een dreigend sfeertje. Dat gaat zeker op voor ‘Obey The Call’. Melodieus en krachtig is dit, samen met ‘Let There Be Shred’ te rekenen tot één van de hoogtepunten op de plaat. Het midtempo ‘I Am War’ luistert ook weer heel radiovriendelijker. Een vlot riffje en dito refrein geven dit nummer een simpel karakter. Voor sommigen zal dit ook weer onder de noemer van ‘opvullertje’ vallen, maar al bij al past het goed bij Megadeth anno 2026. Het meest aansprekende momentje op “Megadeth” is zonder meer ‘The Last Note’. Stevig en ondersteunt door een akoestisch elementje torent deze song boven de rest uit, middels een prima arrangement. Het gitaarwerk is om van te smullen tijdens deze catchy Metal song pur sang. Op deze wijze is Dave er wel degelijk in gelukt om een passend en gevoelig einde te breien aan zijn carriere. ‘Ride The Lightning’ besluit op krachtige manier en laat deze Metallica klassieker horen zoals Dave deze song wil doen klinken. Het vocale gedeelte is misschien dan niet meteen echt overtuigend te noemen, muzikaal kan deze uitvoering toch aanzien worden als geslaagd. Algemeen beschouwd is “Megadeth” een release geworden die zowel de oudere fans van de band kan plezieren, terwijl ook de iets gematigdere muziekliefhebbers zeker aan hun trekken komen. Ritmisch is “Megadeth” zeer strak te noemen en de produktie van het album en de arrangementen tillen het ‘afscheid’ van deze band naar een hoger niveau. Deze mix van furie, ingetogenheid en speltechnisch vernuft, zoals we dat de afgelopen 40 jaartjes (en meer) van Mustaine en zijn kompanen gewend waren, zal veel muziekliefhebbers niet echt teleurstellen.

www.megadeth.com

www.blkiiblk.com